Alchemy/is

Alkemía (Dulefnafræði) voru vísindi miðalda. Hinir fyrri alkemistar (dulefnafræðingar) reyndu að umbreyta óæðri málmum í gull og uppgötva alhliða lækningu við sjúkdómum ásamt leiðum til að lengja lífið.

Í víðara samhengi er dulefnafræði skilgreind sem „máttur eða ferli til að umbreyta einhverju algengu í eitthvað sérstakt“ eða sem „óútskýranleg eða leyndardómsfull umbreyting“. Dulefnafræði er vísindin um sjálfsumbreytingu.

Andleg vísindi dulefnafræðinnar

Dulefnafræði er „al-efnafræði Guðs“, sem sýnir hvernig hver hlið sköpunarverksins er færð til birtingar í efnisheiminum. Dulefnafræði fjallar um að stýra umbreytingum í efni og orku af vitund, þannig að maðurinn starfar saman með Guði við sköpunina.

Dulefnafræði eru vísindin sem gera okkur kleift að nálgast alheimsljósið sem er hinn sanni arfur okkar. Okkur er ætlað að njóta fyllingar þess gjöfula gnægtarlífs sem Jesús kom til að færa okkur og ábyrgjast, til að minna okkur á forna arfleifð okkar á liðnum gullöldum á æðri tíðnisviðum ljóssins og í Meginsólinni. Jesús og Saint Germain kenna vísindi dulefnafræðinnar.

Uppruni

Dulefnafræði, hin fornu vísindi sem eignuð eru Adam, Nóa, Móse, Salómón, Saraþústra og Hermesi, urðu víðar þekkt á fyrstu öldinni í hinni hellenísku menningu í Alexandríu í Egyptalandi, fyrir tilstilli samþættingar grískrar heimspeki, egypskrar tækni og dulhyggju miðausturlenskra trúarbragða.

Dulefnafræðingar (alkemistar) fyrstu aldarinnar rannsökuðu tilgátu Aristótelesar um „frumefnið“ (prime matter), sem er grundvöllur allra efna í jarðheimum. Þetta efni mætti móta í ýmis formgerðir (form) sem taka á sig ýmsar myndir. Höfuðskepnurnar fjórar – eldur, loft, vatn og jörð – framkalla samspil efnis og forms sem framleiðsla alls hins efnislega sköpunarverks byggir á. Breytingar á hlutfalli þessara frumþátta í hvaða líkama sem er leiða til breytinga á formgerð; þess vegna er hægt að breyta hvaða efni sem er í hvaða annað efni sem er ef réttar aðstæður eru fyrir hendi.

Þessi tilgáta hvatti færa málmsmiði til að velta fyrir sér orsökum þess hvernig málmarnir brugðust við, en þeir voru orðnir mjög leiknir í meðferð þeirra. Við gerð gull- og silfurskreytinga fyrir hina ríku gerðu þeir að sjálfsögðu tilraunir með eftirlíkingar fyrir fátækari viðskiptavini og settu fram þá kenningu að ef Aristóteles hefði rétt fyrir sér, ættu þeir að geta búið til gull jafn auðveldlega og hvaða eftirlíkingu sem var. Stjörnuspekingar studdu þá í þessari skoðun, en þeir trúðu því einnig að við réttar stjörnufræðilegar aðstæður gæti umbreyting óæðri málma í gull átt sér stað á auðveldari hátt.

Líkt og líkaminn vex og sálin gengur í gegnum launhelgar krossfestingarinnar og upprisunnar til fullkomnunar hins ódauðlega lífs, þá sáu dulefnafræðingar (alkemistar) fortíðar hvernig málmar þróuðust í iðrum jarðar úr hinum ófullkomnu efnum blýs, kopars, tins, járns og kvikasilfurs yfir í lýtalaust gull. Þeir veittu því eftirtekt að þeir gætu flýtt fyrir þessu breytingaferli með nákvæmri ræktun og langvarandi upphitun – með því að „deyða“ málminn og lífga hann svo við á ný á háleitara stigi, aftur og aftur, þar til gull verður til.

Þessir dulefnafræðingar fundu upp margvísleg rannsóknartæki (sum þeirra eru, í breyttri mynd, enn notuð af efnafræðingum nútímans). Þar sem þeir voru í grunninn handverksmenn, vildu þeir halda dulefnafræði sinni sem iðnaðarleyndarmáli og fundu því upp táknræn heiti sem hinir óvígðu gátu ekki skilið. Þeir notuðu stjörnuspekileg tákn til að auðkenna málmana fimm og tengdu innbyggða eiginleika þeirra við hinar fimm þekktu reikistjörnur. Gull tilheyrði sólinni, silfur tunglinu. Eftir því sem helleníska heimspekin færðist frá vísindalegu sjónarhorni yfir í áherslu á guðlega opinberun í gnóstík, nýplatonisma og kristni, urðu rit um dulefnafræði æ dulspekilegri.

Kína

Í austri leituðust kínverskir dulefnafræðingar fortíðar, sem fylgdu heimspeki taóismans, við að skilja veg náttúrulögmálsins (tao þýðir „vegur“). Þeir nýttu sér „meðal“ – efni sem framkallaði dulefnafræðilega umbreytingu þegar því var bætt við kvikasilfur eða aðra málma. Gull sem þannig var búið til bjó yfir þeim mætti að veita þeim lækningu eða jafnvel ódauðleika sem neytti þess. Líkt og átti sér stað í vestri varð kínversk dulefnafræði síðar dulspekilegri og ritin torkennilegri.

Rasis (Rhazes), arabískur læknir og dulefnafræðingur, í rannsóknarstofu sinni í Bagdad.

Arabaheimurinn

Þegar nestorísku kristnu söfnuðirnir klofnuðu frá rétttrúnaðarkirkjunni á fimmtu öld, stofnuðu þeir skóla víðs vegar um Litlu-Asíu og kenndu heimspeki og vísindi byggð á hellenískum grunni sínum, sem fól meðal annars í sér dulefnafræði. Á áttundu og níundu öld komust nestoríar í kynni við Araba, sem fengu brennandi áhuga á grískum vísindum. Fyrir þeirra tilstilli fór dulefnafræðin að snúa aftur til hagnýtra uppruna sinna.

Þar sem Arabar voru einnig í sambandi við Kína, innlimuðu þeir kínversku hugmyndina um „meðalið“ í rit sín um dulefnafræði, en það varð síðar að „viskusteini“ evrópskra dulefnafræðinga. Viskusteinninn gat læknað „veiku“ (óæðri) málmana með því að breyta þeim í gull og virkaði einnig sem ódáinsveigar (lífsins elixír).

Eftir fall Rómar glötuðust nánast öll merki um gríska heimspeki og vísindi í Vestur-Evrópu og dulefnafræðin hvarf. Á elleftu og tólftu öld leiddi hins vegar endurvakinn áhugi á vísindum til rannsókna á leyndum dómum Araba. Mörg af ritum þeirra um dulefnafræði voru þýdd á latínu og síðar á öll helstu tungumál Evrópu.

Síðari þróun

Á tólftu og þrettándu öld helguðu fræðimenn á borð við Roger Bacon (ein af jarðvistum Saint Germain) og Albertus Magnus sig því að safna öllum hliðum þekkingar saman í alfræðiverk. Dulefnafræði (alkemía) þjónaði sem mikilvægur liður í skilningi þeirra. [Alkemía var þeim nauðsynleg til að skilja hvernig náttúrulögmálin og guðlegur vilji mætast í efnisheiminum.]

Á fimmtándu öld fóru alkemistar að beina sjónum sínum að hagnýtari markmiðum en þeim að reyna að búa til gull. Það var á þeim tíma sem Paracelsus þróaði málmkennd lyf og stofnaði skóla í læknis-efnafræði (iatrochemistry) – efnafræði lyfjanna, sem var undanfari lyfjafræði nútímans. [Með því að rannsaka eiginleika málma og steinefna lagði hann grunninn að þeim vísindum sem við þekkjum í dag sem nútíma lyfjafræði.]

Uppgötvun á byggingu atómsins í upphafi 20. aldar hefur rennt stoðum undir eina af elstu kenningum dulefnafræðinnar. Líta má á rafeindina og kjarna prótóna og nifteinda sem „frumefnið“ ("prime matter")) og byggingarsamband þeirra sem þá uppbyggingu sem gefur hverju efnisformi sína einstöku eiginleika.

[Þessi hluti sýnir hvernig nútímavísindi hafa á vissan hátt staðfest þá fornu innsýn dulefnafræðinnar að allur efnisheimurinn sé byggður upp af sömu grunneiningunum. Munurinn á milli ólíkra efna liggur ekki í eðli grunneininganna sjálfra, heldur í því hvernig þeim er raðað saman — nákvæmlega eins og alkemistar fortíðarinnar töldu þegar þeir reyndu að breyta einu efni í annað með því að hafa áhrif á „form“ þess.]

Í ljósi heilags anda kennir hinn uppstigni meistari Saint Germain aganemum (e. disciples) sínum á tuttugustu öldinni „andlega dulefnafræði“, sem eru vísindin um sjálfsumbreytingu.

[Saint Germain færir okkur forna þekkingu í nýjum búningi. „Andleg dulefnafræði“ er ekki lengur spurning um efnafræðilegar tilraunir, heldur hagnýt vísindi til að umbreyta eigin karakter, tilfinningum og vitund til andlegrar fullkomnunar.]

Síða frá 16. öld með alkemískum texta

Arfleifð alkemista til forna

Saint Germain segir:

Dulefnafræði var upphaflega ætlað að vera leið til að auðga hlutskipti einstaklingsins með því að gera aðgengilega þá tækni að breyta óæðri málmum í gull, og auka þannig auðsæld handa hinum farsæla iðkanda. Helgun hinna fyrri dulefnafræðinga við það verkefni að grafa upp leyndardóma hennar var algjör, og hún var helguð fyrir tilstilli samstillingar hugar þeirra og handaverka.

Þessir dulefnafræðingar stunduðu tilraunir sínar undir þunga ofsókna rótgróinna afturhaldsafla þess tíma, og það er virðingarvottur við líf þeirra og heiður að þeir skyldu þrauka í leitinni. Þannig færðu þeir og arfleiddu mannkynið að hinum ósviknu niðurstöðum erfiðis síns sem viðurkenndum vísindalegum afrekum og skráðri heimspekilegri þekkingu, til blessunar fyrir menningu og skjalasöfn heimsins....

Eftir því sem hinir fyrri dulefnafræðingar náðu ákveðnum árangri í að rannsaka leyndardóma alheimsins, gerðu þeir sér fyllilega grein fyrir nauðsyn þess að taka höndum saman og dylja ákveðnar uppgötvanir sínar fyrir almenningssjónum. Nokkrar trúarreglur og leynifélög spruttu upp úr þessari þörf og leifar þeirra hafa lifað allt til þessa dags...

Leyfið mér að lýsa því yfir — því ég get talað í ljósi sannrar þekkingar — að hinir fyrri dulefnafræðingar voru engan veginn jafn ófarsælir og sagan vill vera láta. Uppgötvanir þeirra voru arfamargar og þær fólu í sér þekkingu, jafnt veraldlega sem trúarlega, vísindalega og heimspekilega. Umfram allt lásu þeir upp margvísleg sannindi sem síðar urðu að almennri þekkingu.

Kenningar Saint Germains um dulefnafræði

Eftirfarandi fullyrðingar voru teknar beint úr kenningum Saint Germain í Saint Germain On Alchemy (Saint Germain um dulefnafræði).

Innri merking alkemíunnar er einfaldlega al-hliða samsetning, sem gefur til kynna tengsl allrar sköpunarinnar við þá hluta sem hana mynda. Þannig fjallar dulefnafræði, þegar hún er rétt skilin, um þann meðvitaða mátt að stýra stökkbreytingum og umbreytingum innan efnis og orku, og jafnvel innan lífsins sjálfs. Hún er vísindi dulhyggjumannsins og hún er styrkleiki hins sjálfsbirta manns sem, eftir leit, hefur fundið sjálfan sig vera eitt með Guði og er fús til að gegna sínu hlutverki.

Fyrir tvö þúsund árum, þegar Kristur gekk á vatninu á Galíleuvatni, var sýnikennsla hans birtingarmynd náttúrulögmáls þess að takast á loft sem virkar innan ramma orkusviðsins sem felst í samloðun, viðloðun og segulmögnum – einmitt þeirra lögmála sem gera flug um sporbraut gerlegt. Ljósöreindirnar sem mynduðu líkama Krists drógu til sín að vild aukningu kosmískra geisla og andlegs efnis, en tengsl þess við efnislegt ljós gerði allan líkama hans léttan og létti undir með honum við að ganga jafnt á láði og legi.

Líkami hans var hreinlega ljósgeisli sem skein á vötnin. Hin allra mest hrífandi hugmynd var hæfileiki hans til að yfirfæra þetta vald yfir kraftinum til Péturs, fyrir tilstilli máttarins í eigin sýn Péturs á geislandi, upplýstri birtingu Krists.

Með því að taka augun tímabundið frá Kristi varð Pétur gripinn mennskum ótta sem dró úr orkustyrk hans sem sogaðist niður í straumhvirfli. Við það þéttist líkami hans þegar í stað og olli því að hann sökk að hluta til niður í ólgandi vatnið. Hjálparhönd Krists, rétt út í hreinum kærleika, endurtengdi hin alkemísku bönd á ný og andleg orka streymdi í gegnum hönd hans og lyfti Pétri aftur í öruggt skjól.

Hinn sanni tilgangur alkemíunnar

Mig langar að benda á að Stóra hvíta Bræðralagið væntir þess með því að birta þessar kenningar á þessum tíma að forða chela-nemum okkar frá mistökum sumra fyrri alkemista, hvers eini tilgangur virtist vera að öðlast auðæfi og heiður og getuna til að framleiða eðalmálma úr gulli úr orku alheimsins.

Ég vil í skyndi taka fram að ekki takmörkuðu allir fyrri alkemistar markmið sín við stundlegan ávinning. Reyndar stunduðu margar staðfastar sálir alkemíu með sömu lotningu og um væri að ræða leit að hinum heilaga kaleik, og litu á hana sem guðdómlega list og uppruna hinna kristnu leyndardóma, líkt og þegar Kristur breytti vatni í vín í brúðkaupinu í Kana í Galíleu.

Við óskum þess að sjá upprunaleg hugtök um alkemíu fá nýja merkingu og við þráum að sjá þá merkingu sem launhelgarnar leiddu í ljós. Þessi vísindi verður að færa yfir á hærra víddarsvið ef mannkynið á að uppskera þann fulla ávinning sem af þeim hlýst.

Alkemísk tákn

Þegar alkemistinn notar tákn og táknfræði, séu þau rétt skilin, eru þau bókstaflega hlaðin merkingu. Til dæmis er kvikasilfur tákn hraðans og miðlar til vitundarinnar hugsuninni um vökula og lotningarfulla árvekni, sem gæðir efnafræði athafnarinnar samstundis kraft beitingarinnar.

Salt jafngildir hugmyndinni um sjálfsverund og minnir mannkynið á nauðsyn þess að sjálfið varðveiti seltu sína frá guðlegum uppruna sínum, fremur en að sjálfsmyndin kristallist af veraldarhyggju Sódómu og Gómorru, líkt og vísast til með hinni sögulegu persónu konu Lots.</ref>1. Mósebók 19:26.</ref>

Fire, as Life, is the catalyst which can be increased from the cosmic light within the cosmic rays in order to intensify and purify the radiance of Life in the contemplated design....

Earth symbolizes the natural crystalline densities created out of Spirit’s energies and sustained by the beings of the elemental kingdom. These tiny creators, in their mimicry of human discord, have transferred to nature mankind’s inharmonious patterns.... It is this discord imposed upon the very atoms of substance which the alchemist must remove from his laboratory before he can create. It is the dross which the alchemist will purify by fire.

Alchemy and freedom

It ought to become increasingly clear to the students of this course that I am determined to bring to your minds and feelings a new sense of freedom. The wholesome concepts presented herein must indicate to your total being that the key to alchemy that must precede the acquisition of all other keys is the mastery of yourself, to a greater or lesser degree.

This key must be recognized for what it is, for self-mastery is the key to all self-knowledge. It must then be understood and used, at least in part. And you must acknowledge without question that you yourself are the alchemist who shall determine the design of your creation. Furthermore, you must know your self as the Real Self and your creation as coming forth from that Self.

If man expects to succeed in alchemy, which is in truth dependent on the higher laws of spiritual science, he must nurture the faith on which the strength of his invocation and concentration will rest.

The now of the present hour must be utilized as a chalice of spiritual opportunity.... Each man must become aware of his choices and select either freedom or fetters as he explores the chemistry of his present state, brings it into focus upon the mirror of truth, and then determines to alter each base condition.

Consider all the beauty of life which can be. Perceive this as pure gold. All causes of unhappiness, every vibration of discord, fear, doubt, suspicion, condemnation, criticism, judgment, self-righteousness, and all negative traits are part of either the human mold or the mowlde which must be purged as dross before purity can so regenerate a lifestream as to enable the individual to partake of the waters of Life freely.

It is not enough that men come to drink when the invitation from higher sources has gone forth. They must make new skins to retain the new wine of infinite goodness and purpose. This is spiritual alchemy; and wise are they who first master it in themselves before attempting to govern the elements in others or in nature, for thus is karma justified by wisdom and rendered benign....

So-called physical death does not represent the end of being. It merely divides eternal life into compartments of identity and experience whereby expansion and opportunity can be utilized to the fullest and each outworn mold discarded.

In “Intermediate Studies in Alchemy,” Saint Germain explains that man is not truly free until he has the power to create. “Matter that presents so hard an appearance to the eye is actually composed of the whirling energies of Spirit,” the Master Alchemist says. “Its density can be calculated and comprehended by the self; and with the speed of light, the consciousness can reach out and pass through dense substance as easily as the swimmer cuts through the water with his arms in motion.”

Creation of the cloud

► Main article: Cloud of infinite energy

Saint Germain gives a precise meditation for gaining spiritual power through the creation or magnetization of the “cloud”—a forcefield of vibrating energy which can be used for healing. The cloud is the soul’s own alchemical altar, a platform to invoke the presence of the ascended masters and their assistance with every alchemical experiment. It is the means whereby man can alter his destiny.

See also

Precipitation

Nine steps of precipitation

Cloud of infinite energy

Violet flame

Saint Germain

For more information

Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, Saint Germain On Alchemy: Formulas for Self-Transformation

Sources

Elizabeth Clare Prophet, May 28, 1986.

1978 Pearls of Wisdom, notes on alchemy.

Mark L. Prophet and Elizabeth Clare Prophet, Saint Germain On Alchemy: Formulas for Self-Transformation.